به مامانش شكايت كردي مردي
كه در دست زنم مرغي اسيرم !
دراين مدّت مرااز بس چزاند ه
دگر بيچار ه ام كردست و پيرم !
نباشم پيش او هم سنگ ِ موشي
اگر چه پيش ِ خود شيري دليرم !
همه شام و ناهارم زهرمارست !
دگراز زندگي كردست سيرم !
چنان گرديد ه اين ظالم سوارم
كه در زيرش الاغي سربه زيرم !
چومامانش شنيد اين آه و زاري
از او پرسيد :«فرزند ِفقيرم !
تو آيا دوست داري او بميرد
براي تو زني ديگر بگيرم ؟»
بگفتا :«نه كه مي ترسم به والله
خودم از شادي مرگش بميرم !!»
يك روز دچار قهر اولاد شديم !
در آخر كار زرتمان شد قمصور !
يكهو تركيد يم و روانشا د شد يم !!
حلال مشكلات:
پول تو كم است ؟ ما زياد ش بكنيم !
روي تو گرفته ؟ باز و شا د ش بكنيم !
حلال ِ تما م مشكلا تيم پسر !
تنگ است دلت ؟ بيا گشا د ش بكنيم !!
لطيفه :
ميگويند روزي معلمي پاي تخته مشغول درس دادن بود كه دانش آموزي دستش را بلند كرد وگفت :«آقااجازه زيپ شلوارتون بازه »
معلم كه حسابي جا خورده بود ،سريع زيپ شلوارش را بالا كشيد ه و گفت :«پسر ادب داشته باش ! بعدازاين نگو زيپتون بازه ، ،بگودر ِ دفتر بازه »
و دانش آموز گفت:« چشم»
بعداز چند ماه دوباره آقاي معلم پاي تخته مشغول تدريس بود كه همان دانش آموز دستش را بلند كرد وگفت :«آقااجازه در دفتر بازه يه نفرهم داره مياد بيرون !!»
اين هم شعر اين هفته ما :
آموزش :
به خرها عاشقي را يا د دا د ن ،
سرت را بي جهت بر بادداد ن ،
به كوه بيستون رفتن پياده
كلنگي را به آن فرهاد داد ن ،
همه دارايي خود را د و د ستي
به جمعي آدم مازاد داد ن ،
تمام ماهيان را صيد كرد ن
به دست ِ خالي ِ صيّاد داد ن ،
شبانه لوبيا خوردن مداوم
تما م روز ها را باد داد ن ،
از آن خوشتر كه علم ِ زوركي را
به فرزندان ِ مردم ياد داد ن !!
باید نگاه چشم تَرَم را عوض کنم
افکار پَست ِ توی سرَم را عوض کنم
چیزی به من نداد ه به عکس برادران
امروز می روم پدرم را عوض کنم!
یارانه را گرفته ام و عصر می روم
تا کفش پار ه ی پسرم را عوض کنم
ديروز توي كوچه مرا زد برادرش
باید که یار یا گذرم را عوض کنم
می سوزد از حرارت آن اوّلین نگاه
باید که قلب شعله ورم را عوض کنم
تا ناز و با طراوت و جذّاب تر شَوَم
باید دماغ زشت و گَرَم را عوض کنم!
« حاجي اكبر » من اگر عاشق يارم ،به تو چه ؟
من اگر مست لب ِ لعل نگارم ،به تو چه ؟
توبه كردي ز گنه كاري و آ دم شد ه اي !
من اگر بهره اي از توبه ندارم، به تو چه ؟
حقه بازي تو ، شكارت شد ه از ساد ه دلان !
من اگر در پي ِ يك طرفه شكارم ، به تو چه ؟
خر سواري توو يك مُشت خران دور و بَرَت
من اگر كرّه خري لنگ سوارم ، به تو چه ؟
تويي و در نخ شيّادي و مردم رفتن !
من اگر در نخ ِ يك لپّ ِ انارم ،به تو چه ؟
تو كه از راه ِ ريا بار خودت را بستي !
من اگر وانتي ام ،در پي ِ بارم ، به تو چه ؟
از فشارات شب ِ قبر و نكير و منكر
رسته اي،بند ه اگر تحت فشارم ،به تو چه ؟
از عذابات ِ! جهنم كه فراريدي ! تو
از طلبكار اگر فكر فرارم ، به تو چه ؟
شب جمعه نگارم رفته بانه
بياره جنس چيني تا به خانه
نخواهم جنس چيني تا هميشه
خداوندا توي بانه بمانه !!
پاستوريزه
تو هستي قلچماق و ريزه ميزه
لطافت از قد و بالات مي ريزه
رقيبم قلچماق و داش مشتي
منم بچه سوسول و پاستوريزه !
داربست
بلندوناز و ناهموار هستي
نگاري لمپن و چاقو به دستي
اگر خواهم تو را روزي ببو سم
كنارت مي زنم يك داربستي !
پله پله
الا مرغ سفيد و چاق و چله
شدم از قيمتت بي حال و ذله
نخستين بار ساق و سينه و دست
تو را بايد بگيرم پله پله !
ترانه
ترانه اي ترانه اي ترانه
شدي خيلي مزخرف اين زمانه
نه داري شاعر و خواننده اي خوب
نه اهنگساز وريتمي جاودانه
شيشه
اگر فرهاد عاشق بود و تيشه
نمي زد تيشه را بر كوه و ريشه
ز فرط عاشقي چُس ناله مي كرد
كنون غرق توهم بود و« شيشه »!
ساق...
منم ديوانه و مشتاق بابات
خراب هيكل ديلاق بابات
شبي در خانه ات خوابيده بودم
گرفتم جاي ساقت ساق بابات !
فراواني
نديدم عشق و روبوسي فراوان
خيانت :مثل ويروسي فراوان
وفا و آدميت گشته معد وم
وليكن قتل ناموسي فراوان !
در جامعه اي كه غصّه مي بارد و درد
دلها همه تير ه اند و صورتها سرد
مردم متمايلند بر ديدن مرگ!
لبخند بزن وگرنه دق خواهي كرد!
مجنون ِ غريب و دلشكسته
آن عاشق ِ دست و پاي بسته
آن آدم ِ پاي تا به سر خل
- اسطور ه ي عالم ِ تخيّل!
-مردي كه ز عقل ِخويش دوراست
چشم خردش هميشه كور است!-
با سعي و تلاش و صبر و اصرار
هرچند كه بود سخت بيكار،
با گريه ي سخت و آه و زاري
شد شوهر ليلي ِ فراري !
چون موعد ِازدواجشان شد
مجنون پي ِ وام ِ خود روان شد
گفتند كه ضامني بياور
هرچند كه عد ّ ه اي دلاور،
وام ِ تو و صد تورا به ترفند
خود يك شبه اختلاس كردند
مجنون پي ِ هركسي روان شد
حتّي ز زمين بر آسمان شد !
چون رفت به هر كجاي دنيا
پيدا ننمود ضامني را
برگشت كنار ِ ليلي ِخود
گفت:«اي زن ِ خوب و خالي ازمُد،
اكنون كه علاج ما طلاق است
سهم تو و من كمي فراق است
گر صبر كني تو چند سالي
من جور كنم منال و مالي !
در بانك رَوَم كه اسكناس است
زيرا هدف من اختلاس است !
آن وقت كه اختلاس كردم
برگردم و دور ِ تو بگرد م !
كرديم چو ازدواج ِ زيبا
هر دو برويم دركانادا
صحراي عرب هميشه داغ است!
در هر طرفم بسي الاغ است!
من خسته ام از شتر سواري!
ايضا ز كجاو ه و عِماري!
اينجا همه حرف ِ خون و جنگ است!
آنجا همه چيزها قشنگ است !
آنجاهمه آفتابه دزدند!
دنبال ِ مواجبند و مزدند
آن مردم با كلاس و عاقل!
هستند زاختلاس غافل!
عيد شد فصل جواني كرد ن
ترك ِ ايّام ِ خزاني كرد ن
فصل تبريك و پيامك دادن
ترك تبريك ِ زباني كرد ن !
لذت ِ بي حَد و حصري دارد
بوسه از روي فلاني كرد ن !
دل ِ خود را بتكان از كينه
تا به كي خانه تكاني كرد ن ؟!
دست بايد بكشيم از غصّه
خويش را سخت رواني كرد ن !
مي كند عمر تو را سخت تباه
با غم و غصّه تباني كرد ن !
مي شود در همه جا صحرايي
عشق و حالات ِ نهاني كرد ن!
شعر بي معني ما پايان يافت !
اي خوشا تركِ معاني كرد ن !
يكي تو فكر شيشه يكي بدون پيشه
يكي خداي ريشه يكي نصاب ديشه
هركي به فكرخويشه
كوسه به فكر ريشه!
يكي مي ره ته چاه چاه مي كنه با آه آه
كنار يار دلخواه اون يكي توي كيشه!
هركي به فكر خويشه
كوسه به فكر ريشه!
يكي كاري نداره اون يكي رانت خواره
يكي توي اداره به فكر قوم وخويشه!
هركي به فكر خويشه
كوسه به فكرريشه!
براي يك لونه موش مجنونا ميزنن جوش
ديگه شده فراموش فرهاد و كوه و تيشه!
هركي به فكر خويشه
كوسه به فكر ريشه!
يكي بساز بندازه اون يكي حقه بازه
مرد مو با اجازه خر مي كنه هميشه!
هركي به فكر خويشه
كوسه به فكر ريشه!
يكي فكر سكينه يكي فكر تهمينه
كاردنياهمينه از بيخ و بن وريشه!
هركي به فكر خويشه
كوسه به فكرريشه !
اگر كه نا ن گران، تنبان گران است گناه «فارسي وان » است !
اگر «اصغر »چاخان ،«اكبر »چاخان است گناه ِ«فارسي وان » است
اگر كه سكسي ا ند يشند مرد م چه د رتهران ، چه د ر قَم
تما م ِ فكرشان دنبال «آن !» است گناه ِ« فارسي وان » است !
اگر گرد يد ه با سن ها قُلمبه ! تو هستي محو ِ دُ مبه !
همه وِردِ زبانت «جان و جان » است ! گناه ِ«فارسي وان » است!
فلا ن مَر د ك اگر «خواهرزنش » را سياحت بُرد ه شبها !
سياحت گاهشان پُشت ِ«ژيان »است ! گناه ِ «فارسي وان » است !
اگر عاشق شد ه آن مَر دِ بيخود به آن مادر زن ِ خود
و ماد ر زن به ايشان مهربان است ! گناه ِ « فارسي وان » است !
زن ِ آن مرد ِ زحمتكش كه بي عا ر شب و روزش شد ه كار !
خيانت مي كُند ،حُكمش روان است ! گناه ِ «فارسي وان » است !
اگر كه مَردك ِ هفتاد ساله به فكر ِ عشق و حاله !
خود ش پير و زنش خيلي جوان است است گناه ِ «فارسي وان »است !
اگر كه خاله ي پيرت كه لولوست ! شد ه شهواني اي دوست !
به دنبال «فلان چيز» و «فلان» است ! گناه ِ «فارسي وان »است !
اگر كه فتحعلي شاه و فلا ن شاه د ر آن سال و د ر آن ماه
زنش سيصد ، كمرد رد ش چنان است ! گناه ِ «فارسي وان » است !
زني كه مثل مُرواريد و پاك است و قدّ ش «ليفتراك »است !
اگر كه شوهرش با «عمّه جان» است ! گناه ِ «فارسي وان » است !
اگر كه پيرمردان هم حريصند زشهوت خيس ِ خيسند!
تمام ِ پولشان خرج زنان است ! گناه ِ «فارسي وان » است !
اگر با ريش و پشمش « حاج اكبر » كه باشد آدمي گر
گهي«رشت»وزماني« لاهيجان »است! گناه ِ « فارسي وان » است !
زَند باغ ِ زن ِ همسايه ،گر شخم ! بپاشد توي آن تخم !
« مُراد ِ مَش صَفر» كه باغبان است ! گناه ِ «فارسي وان » است !
زند گر شوهرش بر ديگران گلُ ! خودش چون دسته ي گلُ !
زني كه حُسن ِ او وِردِ زبان است ! گناه ِ« فارسي وان» است !
اگر اخلاقيات از هم گُسسته وَ حُرمت ها شكسته !
و َمَرد ِ خانوا ده ناتوان است ! گناه ِ «فارسي وان » است !
اگر كه گوشت! د ر كوچه خيابان شد ه فت ّ وفراوان
به دنبالش روان آب ِ دهان است ! گناه ِ «فارسي وان » است !
خلاصه هركسي در هر زما ني به هر جا و مكا ني
سراغ ِ سكس و« ك» و «ك » دوان است ! گناه ِ « فارسي وان » است !
البتّه دوصد لعنت به فارسي وان و بنيانگذارانش كه مروّج بي اخلاقي ودر پي نابودي بنيان خانواده در ايران هستند......
دوستا ن عزيز ! خودم هم ميدانم «حريص و خيس »هم قافيه نمي شوند من معنارا چسبيد ه ام بي خيال قافيه!
هنگام شكفتن شكم هاست !
امروز بكن شكم چراني !
آن وعد ه ي ما برا ي فرداست
از بند ه مخواه كار كردن !
با وعد ه ستاد بند ه بر پاست !
تو عاشق بند ه اي ضميرت
از چشم پُر از غم تو پيداست !
خواهن دلار و ميز و كاري !
هر چند كه خواست هاي بي جاست !
عمر همه كس موقّتي است !
او مد ّ ت اندكي به دنياست !
بازار دروغ تا قيامت
دور و بَر ما مدام برپاست !
نا خواسته بر سر تو بارد
باران دروغ از چپ و راست !
گويند كه اين شكم چراني
يك كار بدي ز شخص داناست !
از درد شكم خبر ندارد
آن سير كه غرق وَهم و رؤياست !!
تو را من پشم در راهم!
در آن وقتي كه با جمع رقيبان گرم عيش و گفت و گو هستي
در آن نوبت كه در كافي نت دانشكده با آن رقيب من
نشستي و من از درد حسادت سخت مي كاهم
تو را من پشم در راهم !!
تو را من پشم در راهم!
در آن نوبت كه با استاد پير و بي قيافه گرم مي گيري
در آن وقتي كه مشتاق تو مي باشم
و تو انگار از ديدار من سيري
زدستت مي رود تا آسمان آهم
تو را من چشم در راهم !!
پيامك هاي عشقولانه ! چون كه مي دهي بر هر كس و ناكس
در آن وقتي كه حتي يك پيامك هم
نيامد از تو در گوشي همراهم
تو را من پشم در راهم !!
اگر چه تك درخت جنگليّ ِ ناز مي باشي
بسي طناز مي باشي
اگر چه از من عاشق تو رو گرداني و با ديگران دمساز مي باشي
اگر چه هستي اي معشوق من زيباي دلخواهم
وليكن خوب ميدانم
تو را من پشم در راهم !!
اهل پولستانم!
روزگارم بد نیست
پیشه ام حرّافیست!
درنمازم جریان دارد پول!
من به هنگام نماز
به«پری»یاکه«زری»
سخت می اندیشم!
صاحب یک کُت واماند ه و کلی ریشم!
شاه دزدم من و در بنگاهم
دزدهای عوضی
لنگ می اندازند!
من فقط چند زمین،خانه و یک شرکت و یک راس« پرادو»دارم!
رفقایم همگی
در ونک،شهرک غرب و گیشا
بُرج ها می سازند!
مردمان دِهِ من
محوِ فوّار ه ی هوشم هستند!
که من ِکودن ِ بی خاصیت و سخت خرفت
از چه را ه اینهمه دارایی را
طی ّيك سال به دست آوردم؟!
لیک من
در جواب همگی
دهنم می بندم
وبه ریش همگی می خندم!
چونکه کودن همه ی آنهایند!!
قسمتي از حيدر باباي شهريار كه به تازگي پيدا شده
حيدر بابا ، عمو قلي گرم ِ كاره شهري شده موجب افتخاره
مثل زنش فاطي كه شد ستاره ابرو هاشو تازگي ور مي داره
من نمي دونم زنه يا شوهره
ابروي نازكش كه دل مي بره
زمين هاشو فروخته قنبر علي پژو خريده مثل مشدي ولي
با رفقاي مست و پامــنــقـــلي مدام مي رن يلًــلي و تلًـــلي
بعضي روزا گير پليس مي افتن
بعضي روزا گاز ميدن و در ميرن
حيدر بابا فاصله ها زياده جيب يكي تنگه ، يكي گشاده
يكي لنگه براي شامي ساده اون يكي مسته از غذا و باده
يكي داره مي تركه اين روزا
اون يكي ول مي پلكه اين روزا
حيدر بابا دولت شعور آورده علمو واسه كـــَرا و كور آورده
واسه ي ما علمو چه جور آورده تو ده ِ ما پيام نور آورده
به جاي رفتن ِ مكًه ، مدينه
درس مي خونه حالا ننه سكينه
ته كشيده گرچه محبتامون فوق ليسانس مون شدن فراوون
تو خونه شون با خوشحالي و جون جون فلسفه مي خونه رباب بي دندون
زنا ميخوان يه روزي استاد بشن
از زير يوغ مردا آزاد بشن
حيدر بابا به هيچ كسي نگويي صحت گفتار منو نجويي
اينو مي گفت به بنده يك عمويي به بچه ها نمره ميدن كيلويي
هركي قبوليش زير صد در صده
آدم بي ســواد و خيـــلي بده !
«احوال پرسي!»
حال من خوب است
گرچه اوضاعم پريشانيست
سهم من هرچند ويرانيست
گرچه لاي چرخ من چوب است!
حال من خوب است!
«خريد!»
درمغاز ه ساعت نزديك هفت
عشوه گر آمد ،پس از يك ساعتي
ناز و لاس و گپ زدن
زير قيمت مانتو را پوشيد و رفت!
«كمبود!»
هردو اهل خواندن شعريم و بيكاريم
هردو اهل فكر
هردو غم داريم
در چنين وضعي كه مردم عاشق پولند
عشق بازي با كتاب و با قلم داريم
هردومان يك تخته كم داريم!!
من آدم بی پولم دیوانه و شنگولم در قرض فرو رفتم تا خرخره می لولم
آشفته و درمانده انگار که یک غولم یک ریز رود بالا شومی ز سر و کولم
من آدم بی پولم دیوانه و شنگولم
رفته است هدر عمرم علافم و بی کارم با دست تهی از خود شرمنده و بیزارم
هرچند که در خوابم گویند که بیدارم در عرصه نادانی بسیارم و بسیارم
من آدم بی پولم دیوانه و شنگولم
گه توی صف شیرم گه توی صف نانم رفته است گرو هر جا آفتابه و تنبانم
در فکر و خیال خود غرقیده و حیرانم وقت است فرو ریزم چون خانه ویرانم
من آدم بی پولم دیوانه و شنگولم
هر لحظه فشار آید بر بنده و امثالم بی فایده می باشد هر چند که می نالم
افتند طلب کاران چون گربه به دنبالم هنگام فراریدن غمناکم و خوشحالم
من آدم بی پولم دیوانه و شنگولم
باید بکنم دزدی همچون دگران من هم چون گشنه و نالانند فرزند من و زن هم
هرچند که فرسوده چو روح همه تن هم پوشاک و غذا خواهد ناچاری بودن هم
من آدم بی پولم دیوانه و شنگولم
باید پس از این گردم یک شاعر بنگاهی سودی نکند هرگز اشعار پُر از واهی
با پول حرام خود بر کعبه شوم راهی تا میل کنم آنجا کلی کره و ماهی
من آدم بی پولم دیوانه و شنگولم
هر پــــــــــــــــــــنج شنبه به روزم
پس از این می خرم لبخند چینی ! دلِ بی غصّه و خرسند چینی!
به جای عشق ایرانی منم من فدای همسر و فرزند چینی!
بگیرم درس عبرت بعدازاین من ز «بودا» و «وِدا» و پند چینی!
شود صبحانه ام ناز و مقوّی زنا ن و خامه و از قند چینی!
بیندازند اگر کردم خلافی پس از این بند ه را در بند چینی!
نویسد بعداز این زرتشت چینی برامان «زند» با «پازند »چینی!
پيامك مي دهم جاي پريسا! به یک ابروکمان دلبند چيني!
زن ارزان كنندارزاني ما برادرهاي هم سوگند ِ چيني!
شود وارد براي برف با زي « دماوند »و« دنا »،«الوند»ِ چيني
نمي سازد چرا اين دولت ِ ما براي ما يكي تايلندِ چيني ؟!
از گراني آه مصرف ميكنيم
آب راا ز چاه مصرف ميكنيم
روز هاي سرد و يخ از ترس پول
گاز را گه گاه مصرف مي كنيم
صبح از خورشيد جان افروز و گرم
شب ز نور ماه مصرف ميكنيم
خرج ِ قد ِ سرو مي باشد زياد
دلبر كوتاه مصرف ميكنيم
منقل از اين گاز ارزانتر شده
دود را نا خواه مصرف مي كنيم (محمد جواد صفاريان)
با غذا اشراف کاهو می خورند
ما فقیران کاه مصرف می کنیم... (
هرچه ما داریم در طول سفر
کُلهُم در راه مصرف می کنیم (
پول خود دائم به دکتر میدهیم
یا که در دادگاه مصرف می کنیم (
ـــــــــــــــــــــــــــ> har 5 shanbe
برچسبها: طنز, غزل طنز
